خطوط سفید جاده میروند تا.............

خطوط سفید جاده میروند تا..............

 

مسافران جاده بودیم که در میان راه،شب، نگاهمان را دزدید

و سرما هاله ای از دل واپسی به نگاهمان پاشید.ما ماندیم تا مهتاب

پشت ابرها آرام بخوابد اینکه جاده ما را فریاد می زد.در سکوت حرفها

را به خوطوط سفید میان جاده گفتیم.راه طولانی بود و مسیر ناهموار

دستهای جدائی پیوند ما را بر هم می زد،رشته های تابیده شدۀ الفت

ما در بارش باران کمرنگ می شد،قلبهایمان در غرش اسمان به ترس

پناه  برد ،و سدای فریاد در گلویمان مرد.جاده ما را تنها گذاشت.زمین

مرطوب بود و خاک حریصانه قطرات باران را می بلعید .میان ما و دو خط

سفید جاده فاصله ای نبود.خطوط سفید جاده ،حرفهایمان را در خود فرو

میبرد و رنگی به سرخی خونمان میگرفت .ما ؛به دیده بخشیدیم.اینک

جاده پیام آور لحظات عاشقانۀ ماست؛لحظاتی که مرگ ما را از هم جدا کرد.

خطوط جاده تا انتهای جاده میروند و به مقصد می رسند.آنجا که قلبهای ما

باز به هم پیوند میخورند.............................