اشک و حسرت

اشک و حسرت

وقتی روی شاخه شاخۀ نگاهم پرنۀ اشک لانه کند

و پائیز بادهای سرگردان کنار شقایقهای عاشق خیمه بزند

،ای عشق ! ای همیشه غریب به جست و جویت

در کوچه های غمگین غروب پرسه خواهم زد و

سراغ آفتاب را از هر بیگانه ای خواهم گرفت،

از دریاو از تمام مهربانها. و آنگاه به شهر گمنامت

سفر خواهم کرد و ایمان خواهم اورد به زیبائی

غمگین ترانۀ تنهائی.